آلوشا

سرشو گل گرفتم

2010-05-13T11:19:00.001+04:30

از یه روزی که خودمم دقیقن نمی دونم چه روزی تصمیم گرفتم این جا ننویسم،از یه روزی که خودمم نمیدونم کی،حالم از کلمه های اتو کشیده که شق و رق کنار هم وا میستن بهم خورد،حالم از کلمه های تکراری اول نوشته هام،ازون ژست سانتی مانتال خودم وقتی پشت کلمه هام بودم بهم خورد.رک و راستش اینه که از خودم حالم بهم خورد.
یه روزی فهمیدم کلمه هام جفتک میندازن،یه چنتایی شون وقتی میخوان کنار بقیه صاف واستن شاشون میگیره،هی وول میخورن.سعی کردم افسارشونو بکشم،سعی کردم آرومشون کنم اما نشد،فصل الخطاب و اینام افاقه نکرد.فک میکردم مشکل از منه،اما دیگه حوصله خوندن اون مدل نوشتن رو تو بقیه نوشته هام نداشتم،همین که شروع میکردم به خوندن خوابم میگرفت،یه وقتایی هم تهوع و اینا.اولاش درد داشت،از هیچی خوشم نمیومد،حالم از همه چی بهم میخورد،اما کم کم آروم شدم،نمیشد وجودشونو انکار کرد،فراوونی و همه گیر بودنشون رو،برای همین سعی کردم بدون پاکت از کنارشون بگذرم.
خلاصه اش اینه که نمیتونم ننویسم و نخونم،مینویسم اما تا با کلمه هام کنار بیام طول میکشه،می خونم اما تا....نمیدونم تا چی،شمام بیخیال.

2010-04-07T11:58:00.002+04:30

...

پرت و پلا - دو

2010-04-06T10:30:00.003+04:30

چشمامو که باز کردم می دونستم امروزم کلاسامو نمیرم،درد مث مورچه رو تنم راه میره.از کمرم شروع می کنه میرسه به پهلوهام،می زنه به پشتم و تا گردنم بالا میره.به تخمم نیس که درد دارم،می دونم از پریوده که یه هفته است باید بیاد و نمیاد.آروم نیستم ولی از اون روزاییه که می تونم یک کلمه حرف نزنم،دس دس می کنم برای بلند شدن از رختخواب،بعد از مدت ها شب با تی شرت و شلوار خوابیدم،صب از حس خفگی نمی دونسم چیکار کنم،کلی چیز هس که من نمی دونم باید باهاشون چیکار کنم،یکیش همین بغض ئه است،شاید با خودم شرط ببندم که نذارم تا شب بترکه،شایدم از قصد بشینم با یه سری فکرا انگشتش کنم که همی حالا بترکه.نمی دونم،فعلن برنامه ای ندارم واسش.
خانوم دالاوی رو باز می کنم،چشمامو می بندم و درست همون جوری که اول کتاب ساختمش تصورش می کنم،حالا دیگه نسترن نیستم.خانوم دالاوی ام و همین خودش کلی حالمو بدتر میکنه.
وسط یه عالمه حس و فکر متناقض وول می خورم،می دونم باید این پریود تموم شه اونوخ بشینم از نو به همه چیز فک کنم.

می نویسم همین قدر چشم بسته تا از شر خیلی چیزا خلاص شم.
همین.

پرت و پلا

2010-04-05T12:19:00.001+04:30

سردمه،باید پاشم ژاکتمو تنم کنم.می دونم که کلاسای امروزمو نمی رم،بهونه کافی برای از رختخواب پا نشدن دارم،هوای ابری و بارون...
همه چی یه جور بدیه،من همیشه خود این جوریمو سپردم دست تنم،اون خودش همه چیو درست کرد اما حالا نمیشه،معلوم هم نیس کی بشه!نمی تونم زنگ بزنم بهش بگم راس کردم و پاشو بیا،ینی همین جوریش هم کلی چیزایی که دوس ندارم بهم میگه،این که من نمیذارم همه چی آروم باشه و این که من خودم مرض دارم و از این جور حرفا،حالا اگه بخوام بش بگم پاشو بیا برا این که تنم و تنت خوب بلدن چیزارو راس و ریس کنن لابد فک میکنه یکی دیگه از اون بازی هاس.

انگار همه چی خوبه،وسط آدمایی که مث خودم ادای خوشی در میارن می پلکم،به همه میگم دوستتون دارم،همه بهم میگن آآآچچچقتیم!!!فک میکنم وه که چه دوستایی دارم،دیروز دو ساعت با پریسا از رنگ مو و عیدی هامون و چیز میزای که خریدیم حرف زدیم،کلی از قیافه همدیگه تعریف کردیم و سیگار کشیدیم.حس زندگی داشتم ولی فک می کردم مردم.

مامانم زنگ زد، توی تلفن کلی از چیزایی که نسیم برام آورده تعریف کرد می خواسم برم خونه . بهش دروغ گفتم که یه کلاس دیگه هم دارم،برا خودش این کارو کردم،اگه فک کنه کمتر خونه تنهام خیالش راحت تره.
فک کردم با همین قدر پولم چی بخرم که یادم بره چه عنم،هیچی به ذهنم نرسید واقعن دلم داشتن هیچی نمی خواد ،بیشتر دلم می خواد همینایی که دارمو بریزم دور.دلم دور ریختن می خواد.

دیشب یکی تو چت بهم گف قدر من خوش نیس!نمی دونسم چی بش بگم،نمی خواسم مث این عوضیایی که تا بشون میگی سرخوش،بدبختی هاشونو برا آدم لیست می کنن،بهش بگم که چه داغونم،ولی خب نه اونقدرا باهم دوستیم و نه این که من بلدم اون قدرا تو بدبختی خوب جا بگیرم.

خوبه،ساعت دوازده شد،حالا دیگه اگه بخوام هم خیلی دیره برای کلاس رفتن.

2010-04-04T19:26:00.003+04:30

...

2010-03-21T11:01:00.004+03:30

...

2010-03-20T00:30:00.002+03:30

...

وبلاگ به مثابه دفتر خاطرات

2010-03-14T09:19:00.005+03:30

فکر می کنم خب آخه آدم تو دنیا غصه نخوره پس کی بخوره!نمیشه که همش عشق و حال باشه.حالا مامانم یه روز اینو می فهمه و این قدر برای آدمایی که دوسشون داشت و تپ تپ افتادن مردن گریه زاری نمی کنه.

دیروز بهم اسمس داد عشقم،چهار پیشتم!عشقم!این عشقم بدجور چسبید با این که می دونستم با دو نخطه دی گفته و حتی لحنش رو موقع گفتنش می تونستم تصور کنم که چقدر شنگولیه.قبل از این که بهم برسه رفتم رنگ مو خریدم،حس خاصی به موهام دارم،شده مث دفتر نقاشی،دلم میخواد هر روز رنگش کنم،دلم می خواد همه رنگارو روش امتحان کنم،دلم می خواد این کارو خودم بکنم،ینی مامانم هی غر می زنه که موهات داغون میشه و فلان،برو آرایشگاه،من اما به روی خودم نمیارم.فک می کنم یه لذت خاصی داره یه سری چیز بد بو رو با هم قاطی می کنی بعد هیچ تصوری ازش نداری و همین جوری بی خیال می ریزی روی سرت.وقتی رنگه همه ی موهامو گرفت تازه بازی شروع میشه،همه ی موهامو می برم بالا مثل شاخ درست می کنم،زبونمو در میارم و جلوی آینه برای خودم ژانگولر اجرا می کنم،خلاصه کلی مسخره بازی و تفریحه برای خودش.به تنها چیزی که اون وسط فکر نمی کنم اینه که چه رنگی میشه،می دونین ینی خیلی مهم نیست چه رنگی بشه،من رنگ بازی رو دوست دارم.به خواهرم زنگ می زنم و سعی می کنم یه جوری باهاش حرف بزنم که یه کم باهام صمیمی شه،آخه این یکی از اون چیزاییه که خیلی منو بهش نزدیک می کنه،احساس آدم یه مدل دیگه بودن دارم،ادا در میارم،میگم واااای نسیم اگه بد بشه چی؟بعد اون با هیجان و یه جوری که اصلن معلومه سر ذوق اومده از این که یه موضوع مشترک برای حرف زدن پیدا کردیم،برام توضیح میده که نه فلان و اینا،اگه بد شد فوقش مشکیش می کنی و اینا.امروز از خواب بیدار شدم و داداشم با یه حالت مسخره ای بهم خندید و گفت موهات رنگ عن شده،منم کلی خندیدم اما هی خودمو تو آینه نیگا کردم تا مطمئن شم رنگ عن شده،این دفعه حسابی خودمو نمی شناسم،بس که عوض شدم،احساس زشتی می کنم اما خب خیلی غصه نمی خورم چون من کلن خوب بلدم همه ی احساسارو بکنم.
دیشب توی چت بهش گفتم با تموم سلولای بدنم(اینو تازه یاد گرفتم) حس می کنم دوست داشته میشم،بعد طبق معمول یه کم خندیدیم و زود حرفو عوض کردیم فک کنم از همین یه جمله بود که دیشب تا صب خواب یکیو دیدم که همیشه ازش متنفر بودم،دیدم چه متنفر نیستم ازش،چه دوستم باهاش و اصلن چه حس مامان گونه ای بهش دارم.صب که بیدار شدم گفتم خب مدل عیسا مسیح بسه و همون از هم متنفر باقی بمونیم خیلی بهتره و دلم خواست قسم بخورم که خوابو برای کسی تعریف نمی کنم اما می دونم که آخرش تعریف می کنم.
چه حس انشای روز خود را چگونه گذراندید دارم،نمی دونم چقدر حس بیکاری دارم قبل از عید و این روزای آخر سال.
یه جورایی حس می کنم بعد از کلی خودزنی و جون کندن حالا افتادم تو یه سرازیری با شیب ملایم و همین جوری باد موهامو این ور و اون ور می بره و منم با یه حالت سرخوشانه ای میام پایین.
همین.

2010-03-11T23:03:00.003+03:30

...

اسمس خر است

2010-03-11T22:31:00.002+03:30

یک وقت هایی خودم هم از این که ته جملاتم یک علامت سوال گنده می گذارم و سند را فشار می دهم حالم بهم می خورد.من از جواب سوال دادن توی اسمس بیزارم .وقتی برای کسی اسمس سوالی می فرستم روی هم فشار دادن دندان هایش را می بینم،حتی می شنوم که یک فحش غلیظ نثارم می کند.

خودم می دانم چه سخت است توی اسمس جواب یک سوال را بدهی باید از سر و تهش بزنی تا در چند خط بگنجد، تازه کلمات را هم باید مخفف و کوتاه بنویسی، بگذریم از این که چشمانی در کار نیست،بگذریم از این که باید تمام غم و خوشحالی و مکث و این ها را خلاصه کنی در ترکیب دو نقطه با حروف و پرانتز و دیگر خیلی بخواهی به خودت حال بدهی سه نقطه.کلن خواستم بگویم اسمس خر است و خب برای جواب سوال هایی که نمی توانی در چشم طرف نگاه کنی همین ایمیل و وبلاگ کفایت می کند تازه من پرروتر از این حرف ها هستم ،یعنی این توانایی را دارم که جواب خیلی از سوالات را در حالت زل زدن توی چشم طرف بدهم.

2010-03-01T11:51:00.002+03:30

...

2010-02-28T20:50:00.002+03:30

اومدم بگم اون لحظه ای که چشمات از سردرد باز نمی موند و مجبورم کردی سوار اون یکی ماشین شم و باهات نیام،همون لحظه که چشمات دنبال چشمام می گشت و من رومو برگردوندم از بغض،هنوز اون جام، دقیقن تو همون لحظه.
سردمه!روی گردنت،یه جایی نزدیکای گوشت هست که خیلی گرمه...

2010-02-27T14:37:00.004+03:30

...

2010-02-06T21:18:00.003+03:30

....

رابطه ی میان شیر پرچرب و عشق

2010-01-31T00:06:00.012+03:30

روی پاکت شیر نوشته پرچرب،یه قلپ که می خورم فکر می کنم پرچرب ینی چی؟ینی مثلن از یه گاو چاق پر از چربی دوشیدن که چربیش پره؟یا مثلن بعد از دوشیدن مقداری چربی در آن رنده کرده اند؟بعد فک می کنم پرچرب ینی چقد چربی؟ینی قد کله پاچه؟ینی مثلن یه قلپش قد چقده کله پاچه اس چربیش؟بعد غرق در این افکار همچین یه آروغ کلـــــــــفت اومد ، دیدم من هروخ شیر می خورم این جوری آروغم میاد!بعدترش فکر می کنم شاید هروقت شیر پرچرب می خورم این جوری می شم، سعی می کنم یادم بیاد موقع کله پاچه هم این جوری میشم؟همین جوری فکرم دور چربی و آروغ و کله پاچه می گرده و می فهمم چه وقتی یه چیزی پر و تر و اینا می گیره گند می زنه به زندگی آدم!ینی خب مثلن وختی می گی شیر چرب!!حالا درسته دهن پر کن و جینگول و اینا نیست ولی خب اصن خودش تنهایی چشه که باید یه پر بیاد اولش!؟که بعد یه شیری هم لازم باشه که اسمش باشه کم چرب!!!حالا بگرد و یه گاو لاغر پیدا کن که شیرش قده کله پاچه چربی نداشته باشه!یا اصن شیر و آروغ و کله پاچه رو بی خیال همین زندگی سگی ئه خودمون!از صب تا شب هی کمتر و بیشتر و بهتر و بدتر و ترتر وترتر می کنیم!!
بعد حالا فک کن اصن قاطی رابطه و اینا میشه این ترترا،مثلن این جوری میشه که یه جمله هایی ساخته میشه پر از ترتر:من بیشتر دوست دارم یا بیش تر تر دوست دارم یا اصن دیگه می خوای ته ته این ترترا باشی می گی عاشــــــــــقتم!بعد پوووووووووف ینی خر بیار و باقالی بار کن!به ازای هر یه دونه تر لول توقعات یه دونه صعود می کنه، تو هی باخودت فک می کنی خب الان دیگه دوسم نداره،الان عاشــــــقمه پس باید فرق کنه با اون وختا،بودنا بشه بیشتر تر، دیدنا بشه بیشتر تر،خاستنا بشه بیشتر تر!!!!تا یهو بوووووووووووم!!!عاشق مورد نظر به علت کوچک بودن ظرف ترکیدند. خب که چی الاغ؟خب همون جوری عین آدم دوس داشتی و داشتی زندگیتو می کردی دیگه،حالا حتمن باید عاشق می شدی که برینی؟!!
این جوریه که من فکر می کنم این ترترا چه دهنی از بشریت سرویس کرده و چه جنگ ها به پا کرده و چه خون ها ریخته و بگیر برو تا تهش....

پی نوشت:اصن این پرا و ترا همه شون آروغ در بیارن واسه من

پی نوشت بعدی: نگارنده تخصصی در دامداری و شیر شناسی ندارد و این ایدئولوژی های شیرانه را از خودش در کرده

2010-01-21T14:06:00.006+03:30

سرم توی بغلش بود و آفتاب توی چشام بود , سرشو آورده از بالا به چشام نگا میکنه و میگه واااااااای مژه هات!!هیچ وخ از این زاویه ندیده بودمشون! با خودم فک می کنم چقدر توی این سالا عوض شده ! رفتارش, حرف زدنش , نگاه کردن و دوس داشتنش! که چقدر یه جور دیگه دوسم داره....یه جور که وختی نفس می کشه و سرم روی سینه شه دلم نمی خواد از جام تکون بخورم , دلم می خواد همون جوری ساعت ها بمونم و صدای نفس کشیدنش رو بشنوم , که ینی این امنیت و آرامش بغلشو با هیچی نمی خوام عوض کنم.

2010-01-01T16:15:00.004+03:30

يك روزهايي چشم كه باز مي كني مي فهمي يك حقيقتي روي شكمت نشسته و انگشتانش را روي گلويت فشار مي دهد،دردت مي آيد و اشكت ناخواسته راه مي افتد.
يك روزهايي در زندگي آدم مي شوند نقطه ي عطف! بخشي از زندگي ات از همان روز،دقيقن از همان روز به شدت به دو بخش ِ قبل و بعد از آن روز تقسيم مي شود...
اين جا نشسته ام،پاي پنجره اي كه همه اش ابر است.يادم نمي آيد آخرين بار كي اشك هايم اين قدر بي اراده پدرم را در آورده اند.
كسي در سرم وظيفه خطير چسباندن اتيكت به در و ديوار ذهنم را به عهده گرفته،اتيكتي كه رويش با قرمز نوشته اند: حقيقت دارد!بي رحمانه حقيقت دارد.

نفرت تا دسته

2009-12-26T17:23:00.007+03:30

نفرت براي من شكل خاصي ندارد،اين طور نيست كه بگويم من از فلان كَس ،فلان كار ، فلان چيز و فلان جا متنفرم.به راحتي از چيزي متنفر نمي شوم،بايد خيلي پدرم را در بياورد تا عميقن احساس نفرت كنم.اما خوب حسش مي كنم،يك لحظه هايي هست كه نفرت از نوك انگشتان پايم حتي بيرون مي زند،آن قدر فشار مي دهد كه اگر خودم را خالي نكنم يقينن مي تركم.
يكي از آن چيزهايي كه حالا مي توانم با اطمينان بگويم ازش متنفرم،آويزان شدن به زندگي ديگران است.آن قدر كه حتي آدم به شخص آويزان شده عادت مي كند،كه اگر يك روز چنگال هايش را روي گونه ات نكشد خوابت نمي برد و اگر نباشد كه بشود سيبل مقابل،زندگي آدم يك چيزي كم دارد.آويزان خودش را آن قدر حرفه اي پهن زندگي ِ آدم مي كند كه به خودت ميايي و مي بيني هيچ جا تنها نيستي،كه در همه ي سوراخ هاي زندگيت ردي ازش هست و لجني كه اين صفت آويزان،به خودي ي خود با خود حمل مي كند تمام لحظاتت را گرفته،نه عاشقانه هايت تا ته مي رود و نه غم هايت عميق مي شوند.آن قدر هست و هست و هست كه حالت از فعل بودن به هم مي خورد.اين جور آدم ها يك روز صبح از خواب بيدار شده اند و تمام غرورشان را يك جا بالا آورده اند و يك جور حماقت خاص را مادام العمر آبونه شده اند.حقيقت را نمي بينند و به دروغ معتادند،دوست داشتن و لذت را نمي دانند و تمام حواسشان به مصادره ي آدم هاست.براي اين آدم ها حقارت معنايي ندارد و خودفريبي ِ مفرط پدرشان را در آورده.
خلاص شدن از دست اين جور آدم ها هزينه بر مي دارد،به راحتي اتفاق نمي افتد.مثلن اين طور نيست كه يك روز بگويي خداحافظ و خيالت راحت باشد كه تمام شد،خداحافظي اين ها را وارد سيستم دفاعي خاص خودشان مي كند كه در آن هركاري مجاز است،هيچ خط قرمزي برايشان وجود ندارد و حاضرند با تمام قوا براي نگه داشتن آدم ها تلاش كنند.يك جوري كه آدم بي خيال كندنشان از زندگي مي شود،مي گذارد يك جايي همان گوشه ها باشند تا خودشان خسته شوند،غافل ازسمي كه از بودنشان تراوش مي شود و براي هميشه زندگي ات را مسموم مي كند.
بعله!گاهي در زندگي،همچين آدم هايي هستند كه فارغ از جنسيت شان،حالت را از آدم بودن و زنده بودن به هم مي زنند...

پي نوشت: اين ها مشاهدات عيني من است و نه قضاوت

2009-12-14T18:56:00.004+03:30

جلوي در ورودي جلومو ميگرن،يكي ازم كارت مي خواد و اون يكي با چشماي دريده اش شروع مي كنه سر تا پامو ديد زدن،به لبام خيره ميشه ، فورن لبمو گاز ميگيرم،چشماشو هي گشاد تر ميكنه تا بتونه يه گيري بهم بده،ميگه چرا مانتوت تنگه؟ ناخونات قرمزه؟موهات اين قدر بيرونه؟نگاش مي كنم و هيچي نمي گم.اين بار صداشو بلندتر مي كنه و من بهش خيره ميشم ونگاه هرزه اش هيچ وقت يادم نمي ره.

به كلاس دير مي رسم،جا نيست ، مي رم ته كلاس.پشتم چند تا پسر نشستن كه تو يه نگاه ريش و سيبيل تازه سبز شده شون تو ذوق مي زنه.از پشت مدام تيكه هايي كه تلاش مي كنن بامزه به نظر برسه رو نثار من مي كنن،يكيشون سرشو از پشت بهم نزديك مي كنه و ميگه خب زود مي خوابيدي كه دير نرسي كلاس عزيزم ،برمي گردم و نگاش مي كنم و به خودم قول مي دم ديگه به هيشكي نگم عزيزم.حواسم به كلاس نبود،نمي دونم چطور اين قدر همهمه شد،صداي استاد يهو ميره بالا و داد مي زنه،داد مي زنه و ميگه شما يه مشت خس و خاشاك... گوشام داغ ميشه،صداش تو سرم مي پيچه و نمي فهمم چطوري كيف و كتابمو جمع مي كنم و با سردرد و سرگيجه از كلاس مي زنم بيرون.

منتظريم بچه ها جمع شن،چن تا از پسرا زنگ مي زنن كه بهشون اجازه ي ورود ندادن.يكي از دوستام يهو غيب ميشه،مياد و من از چشماش مي فهمم كه داره از بغض خفه ميشه.ميگه حراست بودم،تهديدمون كردن و چندتا عكس و پرونده بهم نشون دادن كه اگه امروز كوچيكترين حركتي انجام بدين پاي همه ي اينا مهر مي خوره و حسابتونو مي رسيم.

قدم هامو تند تر مي كنم به سمت صدا،از دور صدتا پرچم مياد و چهل پنجاه نفري هم همراه پرچم ها ميان سمت مون،يه درد بدي مي پيچه توي دلم،يكي توي ميكروفون داد مي زنه و شعار ميده،نمي دونم كي كنارم ايستاده، دستشو مي گيرم و فشار ميدم .ماهارو كه مي بينن نفرت تو صدا و نگاهشون داد مي زنه .

همه ي سردردمو توي دستشوئئ بالا ميارم و مي خوام برگردم كلاس كه يكي جلومو ميگيره و مي برنم توي همون اتاق معروف كه حالا ديگه شكل اشياشو از برم،بس كه هميشه براي اينكه توي چشماي آقاي پشت ميز نگاه نكنم،زل مي زنم به در و ديوارش.همون پوزخند هميشگي روي لبش ِ،بعد از اينكه حسابي فحش ميده و خودشو خالي ميكنه بهم ميگه شما نه براي فردا،نه براي هيچ روز ديگه اي مجوز ندارين،چون تشكل قانوني ندارين،پس هيچ غلطي حق ندارين بكنين.آخرش هم بهم ميگه شما سوسول ها فك كردين حراست با "ه" دوچشم ِ و با صداي بلند مي خنده و فك مي كنه حرفش خيلي جالب بود.

به موبايلم نگاه مي كنم و مطمئنم اسمسي ندارم،آدماي قوي زندگيمو يكي يكي ميشمرم و مطمئنم آدما عوضي نيستن،قدرت ِ كه عوضي شون مي كنه.

توي صندلي تاكسي فرو مي رم و با همه ي نفرتم زل مي زنم به جلو.دوتا ماشين زدن به هم ، يكي از راننده ها پياده شده و به خانمي كه پشت فرمون اون يكي ماشين قفل شده فحش ميده،داد مي زنه .داد مي زنه و من بغضم مي تركه.حواسمو جمع نفس كشيدنم مي كنم تا به هق هق نيفتم.صداي امي پي فورو تا ته زياد مي كنم و هدفون رو توي گوشم فشار ميدم.
مي دونم امروزم تموم ميشه...

2009-12-08T23:02:00.008+03:30

خواب و بيدار بودم، انگشتات و گرماي نفست رو روي صورتم حس مي كردم.
انگار بارون ميومد ، من گرمم بود. يه عالمه تصوير همون لحظه از جلوي چشمم رد مي شد،به همه ي آدمايي كه اون شب برنگشته بودن ، كتك خورده بودن ، درب و داغون و گريون الان يه گوشه اي سرشونو تو بالشت فشار ميدادن ، فكر مي كردم. من جام امن بود . تو بغلت وول مي خوردم و صداي خواب آلود ِ تو كه توي گوشم مي گفتي " دوستت دارم" ،پشت ِ همه ي اين تصويرها، توي سرم مي پيچيد و حالم از امنيت ِ خودم بهم مي خورد....

شونزده آذرهم گذشت....

گفتني ها طبيعتن كم نيست

2009-12-04T22:44:00.007+03:30

من اصلن نمي توانم بنشينم روبرويتان،پايم را روي پايم بگذارم ، خنده ي پت و پهني تحويل تان بدهم و اصل ِ حالم را شرح دهم.يعني درست است كه من به ظاهر كله گنجشك قورت داده ام و مدام وراجي مي كنم،اما هيچ وقت نمي توانم دقيقن لحظه اي كه بايد،حرف بزنم .
مادرم زيادي مغرور است،بماند كه غرورش چه كارهايي كه دستش نداده.هفت هشت ساله بودم كه اشك هاي يواشكي ِ مادرم را كشف كردم و دلتنگي مدامش براي پدري كه در ماه، ده روز سهم ِ ما بود.من اما خيال نكردم به مادرم رفته ام و نگفتنم از غرور و اين جور مزخرفات است.براي من همه اش فعل ِ دهن پر كن ِ نتوانستن بود.در اين سال ها هيچ وقت جلوي پدرم اشك نريختم و نگفتم چقدر سال ها دلم تنگت بود، چقدر نبودي و چقدر يك دختر بچه ي هفت ساله پدر مي خواست ،آن قدر نگفتم كه حالا دلتنگي ِ همه ي آن سال ها شده نفرت و من شدم تيرانداز ِ ماهري كه هميشه يك گلوله ذخيره ته ِ جيبش دارد،تا در آخرين لحظه در مغز طرف خالي كند.
و اين تجربه بارها و بارها تكرار شد و من آن قدر گفتني ها را نگفتم و وقت هاي بي خود،حرف هاي بي خود زدم تا همه خيال كردند هيچ وقت هيچ چيز ته ِحرف داني ِ من نمي ماند.
اين روزها هم بايد مي گفتم،اما فعل نتوانستنم آن قدر قد كشيده كه براي خودش حريف مي طلبد.
دلم مي خواست حتي يك نفر را در يك كوچه ي خلوت خفت كنم بعد چاقو بگذارم زير گلويش و تهديدش كنم تا به حرف هايم گوش كند و يا يكي از آن ماسك هاي احمقانه بزنم و وارد يكي از آن بانك هايي كه آدم هاي احمق در آن كار مي كنند، بشوم و اسلحه بكشم روي آدم هايي كه از ترس لابد قالب تهي كرده اند تا قدري حرف بزنم. اما خب در جريان هستيد كه به زحمتش نمي ارزيد.
و من حرف نزدم،و حرف هايم باد كردند روي دستم و حالا هر شب كارم شده اين كه پيچ حرف داني ام را شل كنم تا قدري حرف هاي تلنبار شده اش نفس بكشند اما ابدن خيال خاك كردن همان فعل نتوانستن را نكنم.

پي نوشت:طبيعتن حرف داني يك چيزيست بر وزن كامنت داني

2009-11-27T16:24:00.005+03:30

...

2009-11-26T15:58:00.003+03:30

غريبه ام
با همه ي زندگي ام يك جا
با اين خطوط حتي.

مرا به من بازگردانيد

2009-11-10T20:06:00.004+03:30

تو مرا از بري،تمام بدنم را،تمام نفس هايم را، خوب مي داني آخرش كجا مچم را بگيري و بوسه هايت را كجا رها كني...
ما عشق را انكار مي كنيم،كاش او هم بتواند ما را انكار كند

2009-11-07T23:06:00.005+03:30

از من چيزي را مي خواهند كه نيستم،مي خواهند مرا وارد بازي كنند كه نمي دانمش.

من آدم جنگيدن و كلنجار رفتن براي داشتن ِ آدم ها نيستم،من حتي يك وقت هايي چيزي را كه با تمام وجود مي خواهمش،نمي خواهم.

نمي توانم در بازي طناب كشي شركت كنم،چون لذت طناب را ول كردن،وقتي حريف با تمام توانش سر ديگر طناب را مي كشد،برايم بيشتر از بردن بازي است.
من اصلن وسط همه چيز يك "خب كه چي؟" محكمم مي آيد و يكهو همه چيز را رها مي كنم،بس كه "خب كه چي؟" اَم پررنگ است.
حالا مي خواهند دست مرا بگيرند و وسط بازي بكشانند كه هيچ لذتي برايم ندارد،كه همه ي لذتش را آن نفر سومي مي برد كه بازي را تماشا مي كند،كه نه برنده دارد و نه بازنده،كه اصلن بازي ئه ضعف است و قبل از شروع هردو ناك اوت شده اند.
من نيستم،من آدم اين بازي ها نيستم، آدم حال دادن به تماشاچي،آدم بازي هاي كوچك.

2009-11-07T22:40:00.004+03:30

دقيقن همان لحظه اي اتفاق مي افتد كه همه چيز برايت تمام شده.

حالا شده داستان نگاه آن روزت.ميان عصبانيت و رنج اين روزها،آن نگاه چيز ديگري بود.ارزش مردن داشت حتي.يك روزهايي حاضر بودم براي نگاهي از آن جنس و آتشي كه در من روشن مي كند از خيلي چيزها بگذرم ولي حالا ديگر دير شده ...

خيلي...

2009-10-29T20:42:00.003+03:30

خب بايد يكي باشه كه وقتي از دوش مياي شونه زدن موهات و لوسيون ماليدن به دست و پاتو تماشا كنه. يكي كه به عشق نشون دادن به اون صدتا عكس از خودت بگيري.كه يهو وسط يه آهنگ زنگ بزني بهش و بي هيچ حرفي گوشي رو ببري جلوي اسپيكر.كه اصلن وسط كتاب خوندن جمله هايي كه باهاش گر مي گيري رو واسش اسمس كني.كه يه عكس هايي رو رونوشت كني بهش و يه چيزايي رو از ذوق اين كه اون شر كنه ،شر نكني.اصلن هر آدمي بايد يكي رو داشته باشه كه صبح هاشو با زنگ تلفن اون بيدار شه،كه پنجشنبه هاشو به ذوق سيگار كشيدن كنارش،غروب كنه،كه يه كتابايي رو به شوق كادو گرفتن از اون خودش نخره.بايد يكي رو داشته باشه كه بهش پارك دوبل ياد بده و باهاش بره دوچرخه سواري.يكي كه بلد باشه تو خواب غر بزنه و تو بي صدا قربون صدقه اش بري...

وقتي نيست،وقتي نداري هم بهتره يه عالمه قرص آرام بخش داشته باشي كه باهاشون بخوابي همه ي روزتو....

2009-10-25T14:51:00.003+03:30

تموم پول هامو جمع كردم كه روز تولدت واسه خودم كادو بخرم،به تلافي تموم اين سال ها
اين جوري بي حساب ميشيم

2009-10-22T00:47:00.001+03:30

تو يادت نمياد،محكم تو بغلت بودم و موهام تو صورتت بود...

2009-10-22T00:00:00.003+03:30

مي گويند ننويسيد مخاطب خاص
نمي دانند كه من جايي ندارم تا تو بخواني ام
كه بگويم ف و تو بروي و پشت سرت را هم نگاه نكني

2009-10-16T18:44:00.003+03:30

بايد قي كني
تمام روزهايت را
تمام گذشته،خاطرات و بودن هايت را
كه ليبل مبتذل و لوث عشق را با آب دهان به زور رويشان چسبانده اي
بالا بياور و با سبكي تحمل ناپذير مغزت،روي تخت دراز بكش
بگذار قدري آن تايتل بودن را تجربه كنند لحظه هايت

2009-10-11T22:44:00.007+03:30

...

2009-10-06T20:12:00.005+03:30

اگر اسمش تلف كردن عمر است
من مي خواهم همه ي عمرم را يك جا تلف كنم
پنجره را باز كنم،روي تخت ولو شوم و با پرواز كردن پرنده ها در قاب پنجره ام،فال تمام دنيا را بگيرم

پي نوشت لابد: اين جوريه كه چشمامو مي بندم و يه يه چي فك مي كنم،اگه چشمامو باز كردم و يه پرنده همون لحظه پرواز كرد يعني اهوم،ميشه

2009-10-05T20:41:00.003+03:30

من چيز زيادي براي خوب بودن نمي خواهم،حتي اگر به نگاهي درنده و زباني گزنده براي اعتقاداتم تعهد داده باشم،حتي اگر كسي با وقاحت و بي شرمي در چشمانم گفته باشد: بعله من فروختمتان،اصلن حقتان بود،حتي اگر بغضم را ساعت ها قورت داده باشم و زخم عميقي را ديده باشم كه بعد از سه ماه هنوز چرك مي كند.
باز هم مي توانم خوب باشم اگر سرم را لحظه اي در دستانت فرو كنم و نگاهت را بخوانم كه يعني آرام باش،اين نيز بگذرد...
گيرم بهانه اش سيگار كشيدن باشد.

2009-10-04T16:17:00.004+03:30

هيچ چيز نمي تواند آدم را آرام كند وقتي بك گراند، فريادهاي يك زن است بر سر جنازه ي خون آلود پسرك.
وقتي مانع ورودت مي شوند به خاطر كيف و كفش رنگي
وقتي همه ي روزت به هرجا كه چنگ مي زني سست تراز جاي قبليست...

2009-10-04T14:01:00.003+03:30

يك روزهايي هست كه دلت مي خواهد در رختخواب بماني،كه حتي حوصله ي درست كردن چاي را نداري و سيگار اول صبحت را بدون چاي مي كشي،دلت مي خواهد خودت را زير پتو مچاله كني و بي خيال تمام قرارها و كلاس هايت بشوي.
تمام تلاشت را مي كني كه روزت را ديرتر شروع كني،يك بغضي مدام سربه سرت مي گذارد و يك جاهايي مچت را مي گيرد.
رندوم موزيك هايت هم حتي مي شود "بك تو بلك".
دقيقن در همين روزهاست كه مي خواهي هيچكس برايت روده درازي نكند،مي خواهي اخبار دنيا را به يك جايي حواله كني و بي خيال دنيا براي خودت ناخن هايت را لاك مشكي بزني.دلت نمي خواهد صداي طلبكارانه ي هيچ كسي توي گوشت باشد،نمي خواهي به كسي جواب پس بدهي و حوصله ي اعتراف به هيچ بني بشري را نداري.
حتي نمي خواهي كسي با بوق يادت كند و بعد منت به ياد آوردن تو را با پتك به سرت بكوبد.
آرزو مي كني كاش همه تو را امروز،فقط همين امروز معاف كنند...

مثل دري به فراموشي لولا شده ام

2009-10-01T23:07:00.004+03:30

مثل دري كه
به فراموشي لولا شود،
آرام آرام
از ديدم خارج شد،
و او زني بود كه دوستش داشتم.
اما چه بسيار شب ها كه
مثل گوزني مكانيكي در ميان نوازش هاي من خوابيد
و من در سكوت آهني روياهاي او
درد كشيدم.

براتيگان

پي نوشت: به تو لابد ، براي همان" بسيار شب ها" يش

2009-09-30T10:28:00.004+03:30

تغيير وضعيت درد دارد،انرژي مي خواهد،يك وقت هايي دلت مي خواهد از آن آدم حسابي ها باشي كه يكهو سيگار را ترك مي كنند،كه ناگهاني مي روند،كه مي توانند.اما نيستي.يادت نمي آيد چيزي را ترك كرده باشي،تجربه هاي ترك كردنت به آن كس و چيزي ربط دارد كه مفعول است،كه ترك مي شود و تو هيچ وقت چيزي در حد سيگار را ترك نكردي.
اين انرژي لازم براي تغيير وضعيت يا بايد يك جايي درون آدم باشد ،يا يك جايي بيرون .نرمالش اين است كه دنبال چيزي بيرون از خود نگرديم لابد و من كه در درونم نيرويي حس نمي كنم طبعن ترك كردنم نمي آيد...
درد دارد نوشتن اين ها،آدم اعتراف مي كند به نتوانستن و ايميل هاي سرشار از قضاوت و روحيه ي مادربزرگانه را به جان مي خرد حتي.

2009-09-29T23:39:00.004+03:30

...

2009-09-29T23:34:00.004+03:30

...

2009-09-28T09:37:00.002+03:30

يك آدم هايي هستند كه متخصص به گند كشيدن امورات اند
متخصص زخم زدن
تحقير كردن
خوب بلدند تهوع را القا كنند
هيچ وقت با اين آدم ها نخوابيد
هيچ وقت

2009-09-25T13:00:00.004+03:30

قد تنهايي آدم بلند مي شود،ديگر نمي شود در كمد پنهانش كرد و يا حتي روي تخت كنارش خوابيد.قد مي كشد ،يكهو مي بيني سر به آسمان كشيده و ديگر در آغوشت جا نمي گيرد،ديگر تو نيستي كه يك جاهايي جا مي گذاري اش و يك جاهايي با مهرباني انگشتانت را بر پوست ظريفش مي كشي،ديگر نمي شود با خودت،توي كيفت،يك گوشه ي امني قرارش بدهي و هرجا كه دوست داشتي از همه چيز فاصله بگيري،دلت به بودنش خوش باشد.
تنهايي آدم بزرگ مي شود،قد مي كشد و تو برايش كوچكي .حالا اوست كه تو را با خود هرجا كه بخواهد مي برد،تورا در دستانش مي گيرد و برايت خدايي مي كند،همه جا هست و هيچ جا،جا نمي ماند،شب ها زير پتو پنهان نمي شود،بالاي سرت مي نشيند و برايت لالايي مي خواند.مي شود پررنگ ترين اسم روزهايت،مي شود بلندترين موسيقي لحظه هايت
مي شودتو،مي شود من حتا...

2009-09-24T22:46:00.003+03:30

خيلي بده كه ميون همه ي شعراي دنيا حتي يه كلمه اش مال تو نباشه
آدم دردش مياد اصلن

2009-09-23T23:45:00.003+03:30

وقتي مستي اون قدر با ديوار فاصله داري كه تا آخر دنيا هم نري توش
ولي ديوار مثل تو فكر نمي كنه
پس ترمز كن عزيزم

2009-09-23T13:01:00.003+03:30

مادربزرگم يك تسبيح دارد كه اصلن تسبيح نيست،دختر عمه ام وقتي خيلي كوچك بود با مهره هاي رنگي برايش درست كرده بود.

دست مادربزرگم سفيد و ظريف است،مطمئنم اين مهره هاي رنگي حس خوبي دارند از همجواري با انگشتانش.يادم مي آيد براي شمردن و حساب و كتاب كردن هايش از اين مهره هااستفاده مي كرد اما من هيچ وقت قانون مهره انداختن هايش را كشف نكردم،خودش هم كه ذاتن آدم توضيح دادن و اينها نبود.من براي خودم خيالبافي مي كردم،يك روزهايي هم خيال مي كردم اصلن شمارشي در كار نيست و اين فقط يك بازي دوست داشتني است برايش،امروز به تقليد از بازي مادربزرگم دلم مهره انداختن هاي پشت سر هم خواست،براي شمردن حس هايي كه درهم برهم و شلوغ اند،كه ديگر كنترلي رويشان ندارم و در هم مي لولند،قبلن مي نوشتم اما حالا ديگر نوشتنم نمي آيد،آن قدر اين مدت از خودم دور شده ام كه سخت شده سرك كشيدن به درونم،مهره هاي رنگي ام را نخ كشيدم و شروع كردم به انداختن مهره ها مثل هميشه اولين حس نفرت شد،همين جور ادامه پيدا مي كرد كه فهميدم چقدر رنگ ها در حسم تاثير مي گذارند،يك جوري كه نمي خواستم مثلن سبز و سفيد و خاكستري حسادت و رخوت و اين ها باشد،مي خواستم حس خوب ها را روي اين رنگ ها بگذارم،اما آن قدر خوب نبودم كه حس خوب هايم دم دست باشد،بايد مي گشتم .وقتي تمام شد فهميدم حس خوب هايم بيشتر از بدها شده چون سبز، سفيد ، خاكستري ونارنجي بيشتر از قهوه اي و قرمز و زرد بود .

حس كردم حالم خوب است

2009-09-22T21:17:00.005+03:30

دلم براي همان روزهايي كه بدون دغدغه بيدار مي شدم،دوش مي گرفتم و براي خودم با پيراهن گلدار مي چرخيدم تنگ شده.دلم براي دوپينگ تينا و كاغذهاي رنگي رنگي ام تنگ شده،دلم براي اشك و آه هاي جلسه اي و خانم مهربان هاي زندگي ام تنگ شده...
يكي بيايد مرا پرت كند وسط خوب بودن آن روزها،از اين خاك و خل و حبس شدن در اين اتاق چند متري و غرغر كردن ها و مدام خوابيدن ها خسته شدم،از اين من كه تحمل آدم ها را ندارد و پاچه گيري شده تفريحش خسته شدم...

2009-09-22T13:47:00.005+03:30

شرايطي كه آدم جدي گرفته نميشه:
وقتي بي خوابي ، خسته اي ، گشنه اي ،مستي، پريودي،قرص خوردي،سرت درد مي كنه ، تو بغل يا رختخوابي.
آخه لامصصب همه ي زندگي منو كه جمع كني خارج از اينها نبوده.يه دفعه بگو آدم نيستي خيالمونو راحت كن ديگه

2009-09-14T22:27:00.005+04:30

بیانیه مهم مهدی کروبی خطاب به ملت ایران و افشاگری دوباره

2009-09-14T22:05:00.005+04:30

...
مهدی کروبی امروز می داند و به یقین فهمیده است که انگشت بر جای خوبی گذاشته است. آنچنانکه از این هیاهوها و شتابزدگی ها برمی آید مشخص است که قبای آقایان لای در مانده است. توصیه حضرت امیر بود به مالک اشتر که به گونه ای حکومت کن که یک مظلوم حق خود را بدون لکنت زبان از ظالم بگیرد. ما کجا و توصیه های حضرت امیر کجا؟
...

بيانيه مهدي كروبي

2009-09-12T22:14:00.004+04:30

ما هيچ مدركي نداريم براي تجاوز و شكنجه و تقلب و دروغ

جز ترس شما

2009-09-12T21:57:00.004+04:30

نوشتنم نمي آيد ، اين روزها فقط دردم مي آيد...
روزي هزار بار به ما تجاوز مي شود،روزي هزاربار احساس خفگي مي كنيم ، كتك مي خوريم ، اشك مي ريزيم و درد مي كشيم ...
كهريزك ما فقط قدري بزرگتر است...

2009-09-09T00:58:00.006+04:30

يه آقايي توي تلويزيون صداش يه جوري ئه كه انگار داره گريه مي كنه،صداي بوق ماشين و بچه گربه ها هم هس
همه پي كار و زندگي شونن به قول مامان
منم هستم
كار و زندگي من اينه كه اينجا بشينم و زل بزنم به اسمت كه كي بلد ميشه،بعد خب همين خوبه ديگه....

2009-09-08T21:38:00.004+04:30

همه چيز طبيعي و نرمال به نظر مي رسد، با آدم ها حرف مي زنم و مي خندم.قدم مي زنم،آرايشگاه مي روم،دوش مي گيرم و غذا درست مي كنم،تلفن ها را جواب مي دهم و در همه ي مهماني ها شركت مي كنم.
اين وسط ها گاهي نگاهم به جايي خيره مي ماند،دستم را در موهايم فرو مي برم و دستانم را بو مي كشم،به اسمي در تلفن دستي ام خيره مي شوم و پلك زدنم تند مي شود،گاهن چيزي راه نفسم را مي گيرد و احساس خفگي مي كنم،يك جايي ميان خطوط كتاب، خط ها را گم مي كنم،صداي خنديدنم بلندتر مي شود و پك هايم تند تر، بددهن مي شوم و زودرنج .
تو نيستي و همه چيز طبيعي و نرمال به نظر مي رسد.

2009-09-07T13:43:00.006+04:30

همه چيز از آن جايي شروع شد؛ كه فهميدم مي شود او را بيشتر از دوچرخه ام دوست داشته باشم

2009-09-06T12:42:00.003+04:30

وقتي يك نفر با منطق و رياضيات و كوفت و زهرمار حماقت تان را به شما اثبات مي كند،در حالي كه پايش را روي پايش گذاشته و روبرويتان در صندلي فرو رفته و سيگار مي كشد با اعتماد به نفسي كه از گوش هايش مي زند بيرون؛
بهتر است بپريد و گوشش را گاز بگيريد و احساس حقارت را با نفرت در هم بياميزيد،آن وقت شايد در روزهاي بعد احساس بهتري داشته باشيد

2009-09-06T12:20:00.004+04:30

فقط احمق ها به معجزه اعتقاد دارن
فقط احمق ها خيانت نمي كنن
فقط احمق ها براي دوست داشتنشون دليل ميارن
فقط احمق ها دروغ نميگن

2009-09-06T12:15:00.003+04:30

حكم قطعي ِ همه تان تيرباران است،اما بهتر است قبلش يك دهن آواز بخوانيد

2009-09-06T10:08:00.002+04:30

دنيا حتي آن قدر بزرگ نبود كه آن جا با خيال راحت بادمان را ول كنيم و آروغ بزنيم،آن وقت شما عوضي ها حرف از آزادي مي زديد براي ما؟

2009-09-05T19:24:00.003+04:30

آدم خفه مي شه براي ثبت بعضي روزا اما نميشه هيچي گفت...

2009-09-05T15:45:00.003+04:30

آدم بايد رفتن بداند،بايد خودش را پهن ِ زندگي آدم ها نكند،بايد لنگر نيندازد...

2009-09-02T19:25:00.002+04:30

حذف شد

2009-09-02T19:08:00.003+04:30

اين جا آسمون رعد و برق داره
بارون داره
اين جا صداي سوت قطار داره
اين جا...
من
مي ترسم

2009-09-02T17:27:00.003+04:30

دختره پاهاشو از پنجره آورده بود بيرون و تو هوا تاب ميداد،هرازگاهي هم رو سر يكي از رهگذرها تف مي انداخت

2009-09-01T22:35:00.002+04:30

خدايا
لطفن خودتان را به آن راه نزنيد،من خودم ديدم كه شلوارتان را پايين كشيديد و به زندگي ِ ما شاشيديد

2009-08-31T16:30:00.002+04:30

مشکل من نبودن تو نیست ،مشکلم اون من ِ که وقتی نیستی گم میشه

2009-08-22T02:19:00.004+04:30

یک وقت هایی می آیم این جا که یک چیزهایی بگویم،یک چیزهایی که این همه سکوت ِ امشبم را بشکند،بعد نمی توانم،یعنی همان قدر هم که می گویم آن هایی نیست که می خواستم....
شاید یک روز در این جا پستی گذاشتم از یک من ِ خطرناک که همیشه بعد از من ِ آرام سر و کله اش پیدا می شود.

2009-08-22T01:27:00.001+04:30

این همه چراغ

به چه می ارزد

وقتی مرزهای باورمان

مانند حصار حرفی که نمی زنیم

دور و نفوذناپذیر است

...

عباس صفاری

2009-08-21T23:42:00.004+04:30

بعد من همیشه تو این روزها اولین حسی که میاد سراغم،انتقام ِ

2009-08-21T23:30:00.005+04:30

آدمی که منم،کارش شده هر روز هر روز دمش را روی کولش بگذارد و یک جایی برای خودش فراموش شود،بس که فقط از دور خوب است و برای روزهای درد و رنج انگار

2009-08-19T21:53:00.003+04:30

برای تو شاید راهش خوابیدن با ج.نده ها باشه ولی برای من خود ِ ج.نده بودن هم نیست

2009-08-19T19:54:00.003+04:30

اصراری که تو برای اذیت کردن داری و من وبرای قربانی شدن
اصراری که من برای فهمیدن ِ ناتوانی ِ تو دارم و تو برای به رخ کشیدن ِ قدرت
اصراری که من برای منطقی به نظر رسیدن دارم و تو برای به گه کشیدن منطقم
اصراری که تو برای فرار از شرایط داری و من برای ناجی بودن
اصراری که من و تو رو به فاک داده
یکی باید باشه که به ما بگه آقا بکشین بیرون

2009-08-17T22:17:00.003+04:30

و روزهایی که تو باید تمام ِ بی خیال ِ دنیا هایت،سرگرم شدن ها ، دوست ها و آدم هایت را پرت کنی آن دور دور ها ،اعتراف کنی و با تمام ِ تمامت اعتراف کنی به دلتنگی...

2009-08-16T15:08:00.004+04:30

به خودم می پیچم،از درد،درد ِ اون " نه ،حوصله اش رو ندارم!" اما خوب می دونم این از کلی چیزای دیگه دردش کمتره،که خیلی زود خوب می شه،حتی اگه جاش بمونه.که چقدر مرض عادی میشه واسه جماعت ِ بیمار

2009-08-16T14:38:00.003+04:30

خب تقریبن همه ی کثافت ها رو به من برگردوندن
فقط چن تا دستمال بود که توش فین کرده بودی
و یه جفت جورابت که بوی بد میداد
و یه تی شرت که وختی داشتم غذا درس می کردم روش روغن پاشیده شده بود
تورو خدا یه کاری کن،من به این کثافت ها معتادم

پی نوشت:چارلز بوکفسکی به روایت ِ من

2009-08-15T19:47:00.002+04:30

+خیلی فرقی نمی کرد که واقعن مرده باشه،موضوع اینجاس که واسه اون دیگه مُرد
_ خب هرکی دوس داره یه جور داستان ُ تموم کنه،من دوس دارم فک کنم واقعن مُرده

2009-08-14T00:21:00.001+04:30

شب هایی که حتی سیگارت را نصفه خاموش می کنی و با این همه خالی بودن ِ خانه زود می خوابی حتی

2009-08-14T00:20:00.000+04:30

نه که غم بد باشد،نه!
فقط زیاد شده

2009-08-14T00:18:00.001+04:30

خب،بهتر است در ِ دنیایی که تو ِ آن بیشتر از من است را گل گرفت اصلن

2009-08-13T19:23:00.002+04:30

آدم ها داستان ِ خودشان را دارند
حالا همه دوست دارند این وسط یک نفر باشند از فرط ِ قهرمانی ِ همان یکی
خریت ِ جمعی است که درمان هم ندارد

2009-08-13T19:12:00.002+04:30

گفتی نظر خطاست
تو دل می بری رواست؟

سعدی

2009-08-13T18:30:00.002+04:30

می دانم که می دانی ناتوانی ام را،می دانی هنوز آن قدر احمقم که دلم می خواهد در این لحظات کنارت باشم،آب ِ روی آتش ات باشم،که اصلن خیال می کنم که باید این آتش را خاموش کرد.
می دانی که در این لحظات می شوم یکی از آن بچه هایی که از ترس ِ کار ِ بد کردن،زانوهایشان را بغل می گیرند و بغض می کنند،که از دور زیر ِ چشمی نگاهت می کنم و حدس می زنم حالا شاید دوست ترم داشته باشی قدری.
می بینی؟من آدم بشو نیستم فقط قدری صبرم بیشتر شده و می توانم همان جور زانو بغل ساعت ها بی آب و غذا بمانم و همان گوشه و کنار ،یک جایی خوابم ببرد دور از چشمت...

2009-08-12T00:59:00.004+04:30

مست بودم.
خوب می دانم که ویرانی
ازهمان جا آغاز شد....

2009-08-11T15:50:00.002+04:30

آدم هایی هم هستند که نمی خواهند به گه دیگری تبدیلت کنند و همین گهی که هستی را می پذیرند
جبرن

2009-08-11T12:26:00.004+04:30

این جوری که تو ذوق می زنی وسط ِ زندگی ِ من،کی بُلدت کرده پسر؟

2009-08-10T21:37:00.004+04:30

این که تو آنجا میان ِ کتاب هایت وول می خوری و سهم اَت را از شعرها با من شریک می شوی،عاشقت می شوم خب

2009-08-10T21:14:00.005+04:30

دنیا پر ِ از آدم هایی که من هیچی از حرفاشون نمی فهمم
دنیا پر ِ از آدم هایی که من هیچی ازشون نمی فهمم
دنیا پره از آدم هایی که...
من نمی فهمم
نمی فهمم

پی نوشت:اعتراف به نفهمی از خودش سخت تره

2009-08-09T02:23:00.003+04:30

واسه همه یه کم که باشی، خوبی
واسه من همون یه کم هم زیادی

2009-08-08T21:05:00.001+04:30

وختی بوی خاک و عرق و سیگار و عطر وتو با هم قاطی میشن

2009-08-08T20:33:00.006+04:30

بعد اصلن باید بنویسم از اون همه سکوت،از اون ترسی که نبود و از اون همه خاک و خل که اصن خود ِ لذت بود،از اون پیچ پیچ های جاده،از اون مزه ی شورِت،از اون خستگی و لبخند ِ محو،از اون راه رفتن و سیگار کشیدن ِ وختی پاهات می لرزید و نگات ُ می دزدیدی ازم،از اون آقای نامجو که خودت و خودش خوب می دونین چیو کِی باید بخونه،از اون من ِ وارفته که خیلی می خواس همون جا می مُرد بس که...
بس که...
بس که...

پی نوشت:برای ثبت در تاریخ

پی نوشت:با کسره ی اضافی

2009-08-07T17:18:00.002+04:30

اگه از خریت هام فاکتور بگیری،دیگه هیچی ازم نمی مونه!

پی نوشت:پس همون بهتر که نبخشی بهم یه جا

2009-08-07T17:11:00.003+04:30

مستی ئه نصفه و نیمه می دونی چیه؟
ینی سردرد،ینی کلافگی
آخرش یا عیش ِ مدام ِ یا تگری دیگه!
الان اون حسو دارم،باید تا تهش می رفتم

2009-08-07T17:08:00.002+04:30

یک نفر،فقط یک نفر حق دارد بگوید :زلف بر باد مده پدسسگ

2009-08-07T17:03:00.001+04:30

ما رنج می کشیم چون کار ِ دیگری بلد نیستیم

2009-08-07T16:58:00.000+04:30

بعد یه روزی می رسه که آدم از خودش می پرسه خب که چی؟

2009-08-07T16:41:00.002+04:30

نفسم رو حبس می کنم و از اول میشمرم
یک،دو،سه،چار،پنج،شیش،هفت...
اون دفعه سر ِ چند مردم؟

2009-08-01T13:27:00.002+04:30

شده دست تان نرود بالا برای خداحافظی،پایتان نرود برای رفتن،زبان در دهان تان نچرخد برای گفتن،نگاه تان همین جور ردش را بگیرد تا آن دور دورها،دم و بازدم پدرتان را در بیاورد؟
دلتان بخواهد همان جا وسط خیابان ،لب ِ جوب بشینید و تمام راه را تماشا کنید،بغض نباشد اصلن،خود ِ زار زار باشد و دلتنگی ِ مدام؟

پی نوشت:در سرم طبل می کوبند و از دست ِ استامینوفن و دیازپام و لورازپام هم هیچ کاری برای ِ آرام کردنم بر نمی آید

2009-08-01T13:25:00.001+04:30

از همه ی دنیا که فاکتور بگیریم
معادله ی عشق ِ من و تو درست از آب در می آید

2009-08-01T13:13:00.002+04:30

خب این که یکی کنارم بشیند و یک جوری نگاهم کند که من همین جوری غش کنم از نگاه کردنش و دست و پایم بلرزد و دنده ی دو و سه را تشخیص ندهم و این ها ،یعنی به اف رفته ام آقا
اِف

پی نوشت:بر من منگر تاب ِ نگاه ِ تو ندارم

2009-07-31T23:41:00.003+04:30

گفت: میون همه اینا یه ... هست که دیوونته
خودتم می دونی
حالا هی میاد و میره
هی...
اصن نمی دونم

پی نوشت : پلیز ویت

2009-07-31T17:30:00.002+04:30

اصن به درک که یه دنیا بیان بت بگن هو یارو چقد هیشکی نیست
اصن به درک که جمعه است و ابر و خماری ئه یه نخ
به درک آقا
درک
پی نوشت:ما مثلن خیلی خیالمان نیست